Sunday, October 3, 2010

අපේ රටේ සංවර්ධනෙ.. අපේ රටේ සංවර්ධනෙ.. පුංචි අපේ වර්ධනේ...


එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ මිනුම් දඬු වලට හසු නොවූ, දේශීය විද්‍යුත් මාධ්‍යයන්හි අනුග්‍රාහකත්වයෙන් ක්‍රමිකව සංවර්ධනය කරා යන නිදහස් රාජ්‍යයක සැබෑ වන සුබ අනාගතයක පෙර නිමිති. දකුණේ එක්තරා පිරිවෙනක පවත්වනු ලබන ඉරිදා ඉස්කෝලයක සිදු වූ සිදුවීමකින් ඇති වූ ගැටළුවක්, ප්‍රාථමික ගැටළු විමර්ශන අංශයෙන් අනාවරණය කරගන්නට ලැබුණි. එය අප රටේ සංවර්ධනයේ අලුත්ම මාවත පෙන්වන පෙර නිමිත්තකි. සංවර්ධනයෙන් පිරිපුන් දේශයක් උදෙසා සිහින දකින ලාංකිකයන් හට මෙම පෙර නිමිත්ත ගැන උදම් අනන්නට හෝ අනාගෙන කන්නට හෝ කාලය එළඹ ඇත. සිද්ධිය සැකෙවින් මෙසේය.

එය පසුගිය ඉරිදා දිනයකි. හතර ශ්‍රේණියේ පන්තිභාර ගුරුතුමිය පාඩම් පොතෙන් නෙතු ඉවතට ගත්තේ, සිසුවියකගේ ඇඬීම නිසා ය. ගුරුතුමිය සිසුවිය ළඟට කැඳවා කාරණය විමසී ය. ඉකි බිඳුම් අතරින් කුඩා දැරිවිය මෙසේ පැවසී ය. "මල්ලි කෙනෙක් ඇවිත් මාව 'මැරි' කරනන් කැමතී කියල කිව්වා..." කුඩා දැරිවිය නැවතත් හැඬීමට පටන් ගත්තෙන්, එය පැවසීමට ඉදිරිපත් වූයේ  එම කුඩා ගැහැණු ළමයාගේ මිතුරිය යි. "දෙක වසරෙ මල්ලි කෙනෙක් 'වරින් වර' ඇවිත්, මෙයාගෙ නමයි, සර්නේම් එකයි, පවුලෙ විස්තරයි හොයන් ගියා.. ඊට පස්සෙ, එයා මෙයාට කියල මෙයාව මැරි කරන්න කැමතී කියල.." ඇය තම මිතුරියට වූ අකරතැබ්බය පැවසී ය. අවසන ඇය මෙසේ කීය. "එයා, මෙයාගෙ ඒජ් එකටවත් ගැලපෙන්නෙ නෑ"

මේ ඉතින් අපේ සිංහල බෞද්ධ රටේ සිදුවන ප්‍රාථමික සිදුවීම් ය. මේවා ගැන නානාප්‍රකාරයෙන්, විවිධාකාර හැඩතලවලින් කොතෙකුත් කතාබහට ලක්වී ඇතත් බීරි අලින් සිටින තාක්කල් මේවා උන්ට වයන වීණා නාදය. මෙම සිදුවීම මාගේ මව්තුමිය ඉදිරියේ වූ සත්‍ය සිදුවීමකි. මෙය අප රටේ ළමා පරපුරට අත් වී ඇති දුක්ඛාන්ත ඉරණම් අතුරින් 'එක්' සිද්ධියක් පමණි. මෙය ඊයෙ පෙරේදා වූ අලුත්ම කතා ජවනිකාවක් වන අතර මීට අවුරුදු දෙක තුනකට පෙර, මා මේ පිළිබඳව ලියූ සඳහනකින් තවත් නිදසුන් සොයා ගැනීමට හැකි විය.

මෙගා ටෙලි වසන්තය ගෙදර විසිත්ත කාමරයට පැමිණි අලුත ඇති වූ සමාජ කුලප්පුවට හසු වී පොඩිඋන්ද අලුත් අලුත් කතා මාතෘකා සමාජය වෙතට නිර්මාණයෙන් දායක විය. මෙම නිදසුන්, ප්‍රාථමික ළමුන් හා මනා කොට ගැවසෙන මාගේ මවුතුමිය ලැබූ අත්දැකීම් අනුසාරයෙන් ලියැවිණී.

කලකට ඉහත එක්තරා පෙරපාසලක දැරියක් පෙර පාසල් ගුරුතුමියකට මෙසේ කීය.

" ටීචර් ඔයාගේ ඇස් හරියට නිලංජනාගෙ ඇස් වගේ"

පෙර පාසල් දරුවා පුද්ගල සමානකම් අවබෝධ කිරීමට තරම් මෝරල ය. එහෙත් එසේ වන්නේ සමාන කමට ලක් වන පුද්ගලයන් හොඳින් හැඳිනීමෙන් පසුය. මෙම දරුවා රූපවාහිනියේ ටෙලි චරිතයක්, තමන් නිතර දෙවේලේ ගැවසෙන මොන්ටිසෝරි ටීචර්ට සම කළේ එම ටෙලි චරිතයේ දෑස් හා මොන්ටිසෝරි ටීචර්ගේ දෑස් වල ඇති සමානකම නිවැරදිව දුටු නිසා විය යුතු ය. අම්මලා බලන නාටක දරුවන් තුළින් දිස් විය හැකි නිසා අම්මලා අනිවාර්යයෙන්ම ප්‍රවේශම් විය යුතු ය. තවත් දිනක අප නිවසට පැමිණි අවුරුදු හතරක් වූ කුඩා දැරියක් පත්තර ගොන්නේ තිබූ ටැබ්ලොයිඩ් පත්තරයක් පෙන්වා මෙසේ කීය.

"අම්මෙ, මෙන්න ශිහාන් ඉන්නවා..!"

මව්වරුන්ට සෑදුනු පිස්සු ළමුන්ට බෝ වන්නේ පිස්සුව තද වී කෑ ගසන්නේ නම් පමණී. ඒද, දැක ඉගෙනීමෙනි. එවැනිම පිස්සුවක් සෑදී දඟලන අම්මෙක් දිහා බලා සිට උගත් දරුවෙක් තුලින් දිස් වන ඛේදනීය රෝග ලක්ෂණ මමද ඇය තුළින් දුටිමි. මම අනතුරුව ඇගේ මව දෙස බැලීමි. ඇය එම ටැබ්ලොයිඩ් පත්තරය දරුවාගෙන් ඉල්ලා 'ශිහාන්' කියවීය. දරුවාද පසෙක සිට ශිහාන් නැරඹිය. ශිහාන්ලා වැන්නෝ කුඩා වයසට කැප නොවේ. ළමා වයසේ තිබිය යුතු දෑ ඔවුන්ගෙන් ඈත් කර, ඔවුන්ගේ කරදඬු උස් මහත් වූ පසු, කළ වැරැද්දට තලන්නට නළියන දෙමවුපියන් තමන්ගේ අත් හිත් තලාගෙන පසෙකට වී හූල්ලන සමාජයක් අද ගොඩ නඟා ගෙන තිබේ.

නිදහස් දේශයක නිවහල් පැතුම් මුසු වූ අනාගතයක් පිළිබඳ සුබ සිහින දකින ලාංකික දේශප්‍රේමීන්ට මෙරට තුළ මාධ්‍යකාරයන් බිහිකර ඇති උපසංස්කෘතික සමාජ කොට්ඨාශයන් තව දුරටත් පැටව් ගසමින් ඉදිරියට ගමන් කරන අන්දම කාලකණ්නි ලෙස දකින්නට තරම් ඉස්පාසුවක් නොමැතිවීම සැබැවින්ම දුකකි.  ඒ ගැන කොතෙක් කතා පැවැත්වුවද තවමත් එයට සීමා මායිම් ලකුණු කිරීමට තරම් පිට ඇට ඇත්තෙක් දේශපාලනික වශයෙන් පරිණාමය නොවීම රටේ අවාසනාව මිස වෙන කුමක්ද? මෙය අපේ රටේ අනාගතයේ විපත්ති ගැන කීමට ඉතුරු කර ගන්නා රස කතා ගොන්නක් පමණක් වෙනවා නම්, සුබ අනාගතයක් පිළිබඳව මැවූ සිහිනය සිහිනයක්ම විය හැක.

Thursday, February 11, 2010

මුතූට ඇසුණු කතාවක්

ළමා කාලය තමයි ජීවිතයෙ හොඳම කාලය කියල කියන්නෙ. ඒ කාලෙදි කරන කියන දේවල් වල ළපටි බව, මෝරල වැඩුණට පස්සෙ ආයෙත් ගන්න කියලයැ? අනික පොඩි එකෙක් මෝරල වැඩෙද්දි ලබා ගන්න අත්දැකීම්, එයා මහප්‍රාණියෙක් වෙද්දි අනිවාර්යෙන්ම අවශ්‍ය වෙනවා. ගන්නව නම් කොච්චරක් නම් තියනවද අත්දැකීම්? ඒත් ඒවා ග්‍රහණය කරගන්නට ඉඩ නොදෙන එක නෙ වැරැද්ද.


ළපටි හිත් පරිසරයත් එක්ක යා උනාම මොන තරම් නම් දේවල් කරන්න පුළුවන් ද? ජීවත් වෙන්න ඉගෙන ගන්න මුල්ම පාඩම ලැබෙන්නෙ එතැනින්. හරිත පාට ගස් වැල්, නිල් පාටට සීරුවට ගලාගෙන යන දිය කඩිති, ඒ අස්සෙන් කහ පාට ඉර එළිය දුඹුරු පොලොව මතට වැටිල දිදුළන හැටි..! මේ  හැම දෙයක්ම බලා ගෙන,  මල් කුමාරියො පොපියනවා, මල් පෙති වල පිණි කදුළු වගුරුවමින්.....! පුංචි කැකුළු මල් වගේ පිබිදෙන්න බලා ඉන්න පුංචි පැංචියන්ට, උන්ට මෝරන්න උදව් දෙන අද්දැකීම් ගන්න දෙන්නෙ නැතුව, මොකද්ද මේ ලොකු ඇත්තො කරන අවහිරය?


හැදෙන ගහ දෙපෙත්තෙන් පෙනෙන විටත් නොපෙනුණා වගේ ඉන්නටයි දැන් ඉන්න උදවිය කල්පනා කරන්නෙ.... නොදනිත් දරුවන් ඇකයෙන් වැටෙන්නෙ එහෙව් කම්පනාවන් ඇති ඇත්තන්ගෙන්මැයි..!


ළමයින්ට උගන්වන්න ඕනලු. හැබෑව. ඒත් එහෙම උගන්වන්නත් යහපත් දේවල් තියෙන්න ඕන නෙ. ඒත් ඇත්තටම මේ උගන්වන්නෙ යහපත් දේවල්ද? හැබැයි අයහපත් දේවල් උගන්වන්නෙ නැති එක ඇත්ත වෙන්න පුළුවනි. ඉතින් මොනවද මේ උගන්වනව කියල උගන්වන යහපත් දේ?


ඕකිඩ් පැළයක් වැඩෙන්නට, පොල් ලෙල්ලක තියල බැඳලා, තව ආයෙම ගහකටත් තියලත් බඳින්නට ඕන. සාත්තුවත් ඒ වගේම කරදරකාර වැඩක්. ඒත්, අඹ ඇටයක් බිමට දැම්මොත්? බලන්නකො..කිසිම කරදරයක් නැතුව, පොලොවෙ සාරය කදිමට උරාගෙන හරි අපූරුවට හැදෙන හැටි..!


අපේ සිරි ලංකාවෙ අධ්‍යාපනේ සිරියත් ඔන්න ඔය වගේ තමයි. හැබෑවටම අපේ රටේ අධ්‍යාපනය ඕකිඩ් අධ්‍යාපනයක්! ශිෂ්‍යයා අධ්‍යාපනයට සම්බන්ධ කරල ගැට ගහල බැඳලා තිබිය යුතු අධ්‍යාපනයක්. කෘතීම සාරයක් උරාගෙන හැදෙන, හැඟීමක් දැනීමක් නැති ඕකිඩ් පැළයක්! දැන් ඉන්න වැඩිහිටි ඇත්තන්, රටේ ළමයි ඕකිඩ් පැළ වැනි අලංකෘත පුෂ්ප කිරීමට මිස, පැළේ හැදෙන විට, යස අපූරුවට, ඇති පදමට උරා ගත් සාරයෙන් වැඩුණු රසවත්, ගුණවත්, මිහිරි ඵලයක් කිරීමට තැත් නොගැනීම තරම් රටට වින කරන තවත් විනාසයක් නැති බැව් නම් ඒකාන්තයි!!


ඔය විනාසෙට අපේ ලොකු මාමගෙ පොඩි එකාත් අහුවුණු එක තමයි, මට මෙහෙම කරුණු පාන්නට හේතු වුණේ..  හෝඩියෙ පංතියේදිම පොඩ්ඩව දැම්ම ටියුෂන් පංතියකට..  තාම ළපටි වයසෙ ඉන්න මේ ටිකිරි පැංච, හුරතල් වචනම පාවිච්චි කරන එක අරුමයක් යැ. පැංචගෙ අම්ම ආවෙ පැංචව කොහොම හරි පංති එක්කගෙන යන්ට. ඒත් පැංචා පංති යන්න කම්මැලි කමට පුටුවෙ ගුලි වෙලා ඉන්නව. කටේ කිරි සුවඳ හමන ටිකිරි කටින්, මේ පැංච කිව්ව දේ ඒයාකාරයෙන්ම මම වචන වලට අමුණ ගත්තෙ මෙහෙමයි. 


Sunday, November 8, 2009

මුතූට තලගොයෙක් කළ හදියක්!


එක දවසක් හරි අපූරු වැඩක් වුණා. අපේ ගෙදර මිදුලෙ ශ්‍රමදානයක්. මල්ලියි මමයි ගෙමිදුල සකසනවා. මල්ලි, මල්පාත්තිවල තරගයට මෙන් උසට වැඩී තිබුණු  වල් පැළ උඳුරනවා. මම, මිදුලේ උඳුරා දැමූ වල් පැළ  අතුගාමින් මගෙ ශ්‍රම දායකත්වය ලබා දෙනවා. ඔන්න ඔහොම අපි දෙන්නා ඉහින් කනින් දාඩිය පෙරාගෙන 'මහා' ශ්‍රමදානයක් කරගෙන යනවා. විහිලු තහලුත් එක්ක වැඩෙත් නැඟල යනවා. වැඩ කරනවට වඩා හිනා වෙන ප්‍රමාණය වැඩියි. අපේ හිකි හිකිය වත්ත පුරාම දිව්වා... ඔය අතරෙදි, එකවිටම වගේ සුපිරින්ටන්ඩ් තැන සම්ප්‍රාප්ත වුණා. අපි හිටි තැනම ගල් ගැහිලා ඔහු දිහා බලාගෙන... ඔහුත් කිසිම කතාවක් බහක් නැතිවම අපේ දිහාට හෙමින් හෙමින් එනවා... අපේ මලයට ඔහුගෙ පැමිණීම එතරම් හිතට ඇල්ලුවෙ නැහැ. මල්ලි ටිකක් බලා හිටියා... හෙමින් සීරුවේ අපි වැඩ කරන තැනටම ඇවිල්ලා, මල්ලි හරි අපූරුවට පිරිසිදු කරපු මල් පාත්තිය හෙමින් හෙමින් පහුරු ගාන්න පටන් ගත්තා. අපේ මලයත් ඉතින් කුකුල් කේන්තිකාරයා. ඉහවහා ගිය කේන්තියෙන් මගෙන් ඉදල උඳුරා ගෙන සුපිරින්ටන්ඩ් තැනට ගැහුවෙ නැතෑ! මට කර කියා ගන්න දෙයක් නැති උනා. සුපිරින්ටන්ඩ්කාරයා පසු  නොබලා දුවන්න උනේ අපෙ මලයගෙ ඉදල්පාරෙ සැර කමට...

දැන් දෙන්නම නිහඬයි. මම මල්ලි දිහා බැලුවා. තාමත් කේන්තියෙන් පුපුරනවා. මට ඉදල් පහර කෑ අසරණයා ගැන උපන්නේ දුකක්!  "මහ ලොකු වෙජිටේරියන්කාරයා තලගොයින්ට ගහනවා......." සත්තකින්ම, මම කිව්වේ එපමණයි.....!

ඔහු මාස නමයක්ම ගොළුවෙකු මෙන් මා සමග කතා නොකර සිටියේ ය. දත් නැත්තෙකු සේ සිනා නොවී සිටියේ ය.  කොටින්ම ඔහු මා හා තදින් අමනාප වී සිටියේ ය. ඉදින් මම, ඔහු හා කතා කිරීමට බැරි වූ තැන මහද තෙරපෙන සිතුවිලි දාමය එකම එක නිසඳැසකට කැටි කොට ගත්තෙමි. සහෝදරත්වයක් ඛණ්ඩනය කිරීමට උභය ජීවියෙකුට හැකි වූ අයුරු! මෙහි වූ අපූරුව නම්, එක්ව සිටි අප දෙදෙනා මැද්දට'විත් අප දෙදෙනා වෙන් කොට අමනාප කළ තලගොයි තැන, කිසිත් නොදන්නා එකෙක් මෙන් තවමත් අප මිදුලට'විත් පෙර සේ මල් පාත්තිය පහුරු ගා යෑමයි. එහෙත්, තවමත් අප හිටි තැනම ය.....

මුතූව රැවැට්ටූ සබන් සුවඳ..

දවසක් දා හිමිදිරියේ ඉර නැඟිලා දෙහෝරාවක් ගිය තැන, මම උන්නේ ජනේලය ළඟ මේසය මත පොතක් තබාගෙන, සිතුවිලි ලෝකයේ සක්මන් කරමින්. ඔය මනෝ සක්මන අතරෙදි  මගේ නහයට හෙමි හෙමිහිට අපූරු මිහිරි සුවඳක් ළං වුණා. ඇත්තටම ඒක සමන් පිච්ච මල් සුවඳක්. හිමිදිරි පාන්දරක, යාන්තමට තුනී වෙන මීදුම් සේලය අතරින් හිරු රැස් වැටෙනා පරිසරයේ නැවුම් බව විහිදෙන මොහොතක.., සමන් පිච්ච මල් සුවඳක් නහයට ඇතුළු වුණාම... මොන ලෝකෙ හිටියත් ඒ සුවඳ හොයා ගෙන යන්නම හිතෙනවා. ඉතින් මමත්, පොත ළඟ නෙත තබා ගිය මනෝ ලෝකයෙන් මිදිලා, ඒ නැවුම් සුමිහිරි සමන් පිච්ච සුවඳ හොයාගෙන අපේ ගෙදර මිදුලටම බැස්සා. මම හිතුවෙ සමන් පිච්ච වැලේ සුදු පාටට මල් ගොඩාක් එකට පිපිලා සුවඳ විහිදුවනවා කියලයි. ඒත් මේ අවාරෙ. ළඟදි වැස්සකට අහු වුණේ නැති හින්දම සමන් වැලේ එක මල් පොහොට්ටුවක්වත් නෑ.  ඉතින් මම නැවත ගෙතුළට යන්න හැරුණා...
එවිටයි මම දැක්කෙ......,


ළිඳ ළඟ "හරිච්චන්ද්‍ර සමන් සබන්" වලින් රෙදි සෝදමින් ඉන්න අපේ අම්මව...

මුතූ සේකරගේ කවියට වහ වැටෙයි...

පොත් රාක්කේ තිබූ පොත් ගොඩ අතරින් මහගම සේකරයන්ගේ "හෙට ඉරක් පායයි" කෘතිය මගේ අතට හසු වූයේ අහඹුවකින්. අතට හසු වූ නිසාවෙන්ම පොතේ පිටු දෙක තුනක් කියවා බලන්නට සිතුණා. පෙර දා  පොත කියවා හිත නොබැඳි යමකින්, මෙදා මගේ හිත මෙහි කවි කෙරෙහි පෙම් බදින්නට වුණා. ඉක්බිත්තෙන්ම පොතට මුහුණ ඔබා ගත් මම, එහි කවි අතර සැරි සැරූවේ අසීමිත ආශාවකින්. සේකරයන්ටම ආවේණික වූ ඔහුගේ කාව්‍ය ආකෘතිය, මගේ සිතේ පෙරළි කරන්නට විය. ඔහුගේ මනෝභාවයෙන්ම කවියේ හරය ගැන සිතීමට මා පොළඹවන්නට විය. පුදුම වැඩක්! පොතෙන් නෙතු ඉවත් කිරීම කොහෙත්ම කළ නොහැක. කුමක් කරන්න ද? අවසානයේ මට සිදු වූයේ, සේකරයන්ගේ කවි කෙරේ ඇති 'ලොල්බව' මඳකින් හෝ දුරු කර ගැනීම සඳහා ඔහුගේ කාව්‍ය ආකෘති හඹා ගොස් ලබා ගත් කාව්‍ය පරිහරණය ඔස්සේ, කාව්‍ය නිර්මාණයක් මා කෙරෙන් බිහි කිරීමටයි. මගේ නෙත් මොහොතකට හෝ කෘතියෙන් ඉවතට ගත හැකි වූයේ, සේකරයන්ගෙ කාව්‍යාකෘතියන් සදිසි නිමැවුමකට කවි සිතුවිල්ලක් මගේ සිතට පහළ වූ බවට සන් ලැබීමෙන් අනතුරුවය. ඉදින් මා පැබැඳුවා නිසඳැසක්, "යතුරු කටුව" ලෙස නම් තැබූ...